سانتیم تنظیم فرنگی مبتلا شدن برنامه غذایی

سانتیم: تنظیم فرنگی مبتلا شدن برنامه غذایی خواص ریواس ریواس کنگر فرنگی کنگر

گت بلاگز اخبار اجتماعی جدال با بی‌آبی با عوض کردن پایتخت

سال ۴۳ رویایی ترین زمستان پایتخت کشور عزیزمان ایران جهت این شهر رقم خورد و پایتخت کشور عزیزمان ایران هفت بار میزبان برف نیمه سنگین و سنگین بود. سال ها بعد و در

جدال با بی‌آبی با عوض کردن پایتخت

جدال با بی آبی با عوض کردن پایتخت

عبارات مهم : ایران

سال ۴۳ رویایی ترین زمستان پایتخت کشور عزیزمان ایران جهت این شهر رقم خورد و پایتخت کشور عزیزمان ایران هفت بار میزبان برف نیمه سنگین و سنگین بود. سال ها بعد و در دهه های ۶۰ و ۷۰ نیز باران و برف مداوم خیابان های این شهر را قشنگ و سفیدپوش می کرد، ولی دهه های بعدی کم کم برف و حتی باران جهت پایتخت کشور عزیزمان ایران یک رویای شیرین شد که هرازگاهی به آن دست پیدا می کرد.

جدال با بی‌آبی با عوض کردن پایتخت

پاییز ۱۳۹۶ که آمد خشک ترین پاییز کشور عزیزمان ایران لقب گرفت و گرمای کم سابقه در زمستان سایه شوم خشکسالی را بیش از پیش بر کشور انداخت و پایتخت کشور عزیزمان ایران نیز از این خشکسالی بی نصیب نخواهد ماند، تمام آمارها و شواهد گواه آن است که آب زیادی جهت مصارف متفاوت پشت سدهای پایتخت کشور عزیزمان ایران جمع نشده تا بتوان آن را به عنوان ذخیره منابع آبی در بهار و تابستان ۹۷ استفاده کرد. کلانشهر پایتخت کشور عزیزمان ایران مدت هاست با بحران کم آبی دست و پنجه نرم می کند، آیا راه حلی جهت غلبه به بحران کم آبی در پایتخت کشور عزیزمان ایران وجود ندارد؟! بعضی از کارشناسان عوض کردن پایتخت سیاسی را درمان درد کم آبی، خشکسالی و سایر بحران های متفاوت پایتخت کشور عزیزمان ایران می دانند.

پایتخت کشور عزیزمان ایران مرکز فعالیت های اقتصادی، سیاسی، فرهنگی، اجتماعی، ورزشی این کشور است و هر سال میلیون ها نفر به علت بهره مندی از شرایط بهتر اقتصادی یا اجتماعی راهی پایتخت کشور عزیزمان ایران می شوند. تجمیع امکانات و خدمات شهری در این شهر باعث شده است در سال ۸۵ حدود ۱۱ میلیون و ۳۴۵ هزار نفر و در سال ۹۰ حدود ۱۲ میلیون و ۱۸۳ هزار نفر جمعیت و در انتهای سال ۹۵ حدود 13 میلیون سکنه داشته باشد.

سال ۴۳ رویایی ترین زمستان پایتخت کشور عزیزمان ایران جهت این شهر رقم خورد و پایتخت کشور عزیزمان ایران هفت بار میزبان برف نیمه سنگین و سنگین بود. سال ها بعد و در

بسیاری از صاحب نظران معتقدند جمعیت پایتخت کشور عزیزمان ایران در روز از مرز 15 میلیون نفر نیز عبور می کند، این دو میلیون افرادی هستند که به قصد کار،تفریح یا استفاده از خدمات بهداشتی و درمانی به پایتخت کشور عزیزمان ایران رفت وآمد روزانه دارند. سرانه مصرف آب در پایتخت کشور عزیزمان ایران در آخرهای سال 95 به 350 مترمکعب رسیده هست. به گفته مدیرکل سابق همکاری مردمی محیط زیست پایتخت کشور عزیزمان ایران هر سال به حدود یک میلیارد متر مکعب آب شرب نیاز دارد که حدود 100 تا 150 میلیارد متر مکعب آن از طریق آب قابل جمع آوری (روان آب ها) از سطح زمین تامین می شود. محمد درویش افزود:«اگر بارندگی ها در پایتخت کشور عزیزمان ایران به همین روند باشد ۵۲ درصد مردم پایتخت کشور عزیزمان ایران فاقد آب شرب خواهند شد.»

بر اساس آمار 90 درصد از آب پایتخت کشور عزیزمان ایران از طریق سدهای آن تامین می شود و کم بارشی پاییز و زمستان سال 96 به روشنی مشخص می کند آب زیادی پشت سدها نیست. اوضاع پایتخت کشور عزیزمان ایران همانند استان های دیگر است و کشور عزیزمان ایران در سال 96 درگیر بحران خشکسالی هست، ولی این خشکسالی بیش از همه پایتخت کشور عزیزمان ایران را درگیر خواهد کرد. پایتخت کشور عزیزمان ایران علی رغم استان های دیگر 90 درصد مصرف آب در بخش شرب دارد، بنابراین ساکنان آن در صورت استمرار خشکسالی متضرران مهم خواهند بود.

این شهر پرسشها کم ندارد و آب یکی از بااهمیت ترین آنهاست. بر اساس اطلاعات شرکت هواشناسی تهرانی ها از ابتدای پاییز چهار روز هوای پاک، 85 روز هوا با اوضاع سالم و 60 روز هوا با اوضاع ناسالم استشمام کرده اند. باور این عنوان بسیار سخت و جانکاه هست، ولی کلانشهر پایتخت کشور عزیزمان ایران تنها شاهد چهار روز هوای پاک بوده هست. اندکی تامل در این آمار عمق فاجعه را مشخص تر می کند، لیکن راجع به یک شهر با جمعیت صدهزار نفری یا چهار میلیونی صحبت نمی کنیم و در واقع حدود 15 میلیون نفر ایرانی تنها چهار روز هوای پاک را تجربه کرده اند.

جدال با بی‌آبی با عوض کردن پایتخت

ترس از زلزله هم بلای دیگر پایتخت نشینان شده؛ بخش قابل توجهی از پایین شهر پایتخت کشور عزیزمان ایران را بافت فرسوده و متراکم تشکیل داده و این امر باعث وحشت مضاعف تهرانی ها از زلزله شده است هست. گسل های فراوان زیرپای آنها سالیان سال است که خفته و آرام اند، ولی شاید آرامش آنها دیری نپاید و همه به این واقعیت فکر می کنند که کجای این کلانشهر پرجمعیت امنیت جانی و مالی خواهند داشت. این پرسشها و بسیاری دیگر که ذکر آنها در این مقال نمی گنجد بعضی صاحب نظران را به فکر عوض کردن پایتخت سیاسی شهر انداخته هست، تصمیمی که بنا داریم در این نوشتار آن را بررسی کنیم.

تغییر پایتخت سیاسی سابقه ای 32 ساله دارد

شورای نگهبان در اردیبهشت سال 94 پیش طرحی را تصویب کرد که بر اساس آن دولت موظف شد طرح انتقال پایتخت سیاسی- اداری از پایتخت کشور عزیزمان ایران را مورد بررسی قرار دهد و به دولت جهت اجرا کردن آن دو سال وقت داده شد. گفتنی است خبر تصویب طرح انتقال پایتخت و اقدام شورای نگهبان دفعه اول نبود که به گوش می رسید و پایتخت کشور عزیزمان ایران از سال 64 در گیر و دار از دست دادن عنوان پایتخت جهت خود هست. آخرین بار و پیش از تصویب طرح شورای نگهبان در آخرهای دولت نهم و اوایل دولت دهم نیز زمزمه های عوض کردن پایتخت به گوش رسید که طبق معمول بی نتیجه ماند.

سال ۴۳ رویایی ترین زمستان پایتخت کشور عزیزمان ایران جهت این شهر رقم خورد و پایتخت کشور عزیزمان ایران هفت بار میزبان برف نیمه سنگین و سنگین بود. سال ها بعد و در

برخی کارشناسان عوض کردن پایتخت را امری امکانپذیر، ولی در بازه زمانی 25 ساله می دانند. هزینه انتقال نیز چندان قابل پرداخت نیست و صحبت از هزینه میلیارد دلاری جهت عوض کردن پایتخت به میان می آید. با این اوصاف چه می توان کرد؟ آیا راه حل حفظ شرایط موجود است که پایتخت نشینان به صدر نشینی در بااهمیت ترین استان کشور ادامه دهند و هر روز هوای آلوده تنفس کنند یا از بحران کم آبی در زحمت باشند و عمرشان را در ترافیک های عذاب آور تلف کنند؟ آقامحمدخان قاجار در وقت تعیین پایتخت کشور عزیزمان ایران به عنوان پایتخت هرگز این شهر را با این وسعت و هیبت تصور نمی کرد؛ شهری که باتوجه به موقعیت جغرافیایی، منابع آبی و… در نهایت ظرفیت جمعیت چهار میلیونی را دارد امروز بیش از 15 میلیون سکنه دارد. به نظر رها کردن پایتخت کشور عزیزمان ایران با شرایط کنونی و این میزان جمعیت با عقل جور در نمی آید؛ از سوی دیگر کشور سال هاست که در شرایط اقتصادی مساعد جهت پرداخت هزینه گزاف عوض کردن پایتخت سیاسی نیست، بنابراین به نظر این گره تنها به دست شهروندان باز می شود. البته دولت باید شرایطی را فراهم سازد که شهروندان تهرانی را مجاب به خروج از این کلانشهر کند تا آنها به میل خود این شهر را ترک کنند. البته اوضاع بحرانی پایتخت کشور عزیزمان ایران در نهایت ممکن است مدیران شهری را ناچار به زیاد کردن هزینه زندگی در پایتخت کشور عزیزمان ایران نیز بکند تا آنهایی که قادر به پرداخت هزینه زندگی در پایتخت نیستند به علت پرسشها اقتصادی به ناچار آن را ترک کنند.

در هر صورت نقش دولت در عوض کردن پایتخت سیاسی کشور کلیدی هست؛ در واقع نباید از شهروندان تهرانی انتظار داشت تنها به خواست دولت یا پرسشها زیست محیطی، اجتماعی و… در این شهر عطای امکانات و خدمات گوناگون ارائه شده است در پایتخت را به لقایش ببخشند و عزم مهاجرت معکوس کنند. خوشبختانه مهاجرت معکوس در این شهر کلید خورده و در فاصله زمانی سال های 1390 تا 1395 تعداد 350 هزار و 632 نفر از استان پایتخت کشور عزیزمان ایران به استان های دیگر مهاجرت کرده اند. مهاجران کار، امکانات و خدمات رفاهی، بهداشتی و تفریحی و… می خواهند و دولت اگر قصد دارد طرحی نو در این شهر دراندازد باید ابتدا به توازن امکانات، خدمات و اشتغال میان پایتخت کشور عزیزمان ایران و سایر استان ها فکر و جهت آن برنامه ریزی کند.

جدال با بی‌آبی با عوض کردن پایتخت

تصور کنید حداقل یکی از استان های کشور دارای امکانات و خدمات برابر با شهر پایتخت کشور عزیزمان ایران باشد، در این صورت قطعا عده ای از شهروندان تهرانی که به معنای واقعی از معضلات شهری به ستوه آمده اند، به آن شهر مهاجرت خواهند کرد. هرچند اقدام درست آن است که دولت امکانات و خدمات را به تمام شهرهای کشور عزیزمان ایران و به صورت یکسان تخصیص داده شده است دهد تا تناسب جمعیت در سراسر کشور حفظ شود.

لزوم مهاجرت معکوس جهت کم کردن بحران های تهران

یک نماینده پایتخت کشور عزیزمان ایران طرح انتقال پایتخت سیاسی را عامل کافی جهت غلبه بر بحران آب نمی داند و می گوید: معضلات پایتخت در بحران آب خلاصه نمی شود و اگر تنها به علت بحران آب قصد عوض کردن پایتخت را داشته باشیم، اقدام درستی نخواهد بود. محمد علی وکیلی می افزاید: عوض کردن پایتخت سیاسی تنها راه حل برطرف بحران آب نیست و جمعیتی که از طریق پایتخت سیاسی کشور جابه جا می شوند جمعیت غالب این کلانشهر به حساب نمی آیند.

او تاکید می کند: بنابراین سهم عوض کردن پایتخت در حل بحران آب سهم تعیین کننده ای نیست، اماعوامل زیادی باعث می شود که به ضرورت عوض کردن پایتخت برسیم، عواملی که مستقیم به بحران آب برنمی گردند. وکیلی می افزاید: بحث آلودگی هوا، ترافیک، امنیت پایتخت و… دست به دست یکدیگر داده اند که بحث انتقال پایتخت سیاسی کشور عزیزمان ایران همواره یکی از گزینه های روی میز مسئولان باشد، اگرچه باتوجه به پرسشها در بازه زمانی کوتاه مدت امکان آن وجود ندارد. او تاکید می کند: انتقال پایتخت نیازمند فراهم آوری بعضی مقدمات است و در گام اول نیازمند جانمایی هست، جانمایی جهت پایتخت تازه باید مورد اجماع مسئولان باشد و در حال حاضر در جانمایی به اجماعی نرسیده ایم. در مرحله دوم باید امکاناتی را فراهم آوریم و ایجاد این امکانات حداقل نیازمند هزینه 100 میلیارد دلاری هست. برآوردهای حداقلی نشان داده است که کشور جهت عوض کردن پایتخت باید این میزان هزینه کند و امکان تخصیص داده شده است این میزان بودجه در حال حاضر وجود ندارد.

او در پاسخ به این پرسش که آیا مهاجرت معکوس تهرانی ها از پایتخت به بحران های کنونی پایتخت کشور عزیزمان ایران کمک می کند یا خیر، می گوید: بله. این اقدام در کم کردن پرسشها انباشته شده است در شهر پایتخت کشور عزیزمان ایران بی تاثیر نخواهد بود. مهاجرت معکوس به کم کردن ترافیک، آلودگی هوا، پرسشها منابع آبی و پرسشها زیست محیطی این شهر کمک می کند. در واقع کم کردن جمعیت باعث کم کردن معضلات و بحران های کنونی پایتخت کشور عزیزمان ایران می شود. توصیه قابل توجه آن است که نسبت کم کردن پرسشها کنونی شهر به نسبت کم کردن جمعیت آن بستگی دارد و به این حقیقت برمی گردد که چه تعداد از شهروندان تهرانی به مهاجرت معکوس رو بیاورند.

آرمان/آرزو ضیایی

واژه های کلیدی: ایران | جمعیت | سیاسی | میلیون | ایرانی | مهاجرت | میلیونی | بحران کم آبی | هزینه انتقال


دانلود فایل ها

نویسنده : topsblog